WZORZEC RASY  

Pochodzenie: USA

Użytkowość: Pies zaprzęgowy

Klasyfikacja FCI: Grupa V - Szpice i psy ras pierwotnych

Sekcja 1 Nordyckie psy zaprzęgowe
 

Wrażenie ogólne 

Siberian Husky jest średniej wielkości psem pracującym. Cechuje go swobodny pełen gracji, szybki, lekki, płynny sposób poruszania. Umiarkowanie zwarte, obficie owłosione ciało, proste stojące uszy i gęsty ogon (tzw. lisi ogon) wskazują na jego nordyckie pochodzenie.

Proporcje i kształt tułowia znajdują odbicie w jego zrównoważonej sile, prędkości i wytrzymałości. Dzięki takiej budowie świetnie sprawdza się w roli psa pociągowego, ciągnącego  lekkie ładunki z umiarkowaną prędkością na długich dystansach.

Psy  rasy Siberian Husky mają samczą budowę, ale nigdy nie są zbyt topornie zbudowane. Suki są samicze, ale bez słabości w budowie.  

Wielkość, masa dorosłego psa 

Wysokość w kłębie:
psy (53,5 - 60 cm)
suki (50,5 - 56 cm)

Waga:
psy (20,5 - 28 kg)
Suki (15,5 - 23 kg) 

Waga jest proporcjonalna do wysokości. Wymienianie wielkości i wagi oznaczają tylko wartości graniczne, nie preferując krańcowości. Wszelkie oznaki przesadnie mocnego kośćca jaki i zbyt dużej wagi są niedopuszczalne.  

Budowa 

Głowa:
Czaszka:
Czaszka średniej wielkości proporcjonalna do tułowia, górą lekko zaokrąglona zwężająca się od najszczerszego miejsca w kierunku oczu. Wyraźnie zaznaczony stop. 

Nos:
Husky mają bardzo zróżnicowany pigment nosa. Występować może czarny u psów o umaszczeniu czarnym, szarym i płowym. U czekoladowych – brązowy, a u czystko białych może być cielisty. Dopuszczalny jest również nos jasny (prawie różowy – zwany śnieżnym).

Kufa:
Husky posiadają średniej długości i szerokości kufę, która stopniowo zwęża się ku nosowi. Grzbiet nosa prosty od stopu do wierzchołka. Koniec kufy nie jest spiczasty ani kwadratowy.  

Wargi:
Dobrze pigmentowane, ściśle przylegające. 

Zgryz:
Nożycowy. 

Oczy:
Oczy u husky mają kształt migdałowy, osadzone są średnio daleko od siebie lekko skośnie.
Barwa zróżnicowana, mogą  być zarówno brązowe, niebieskie jak i różnobarwne (np. jedno oko brązowe drugie niebieskie).
Spojrzenie przenikliwe, lecz przyjazne i ciekawskie. 

Uszy:
Średniej wielkości w kształcie trójkąta, wysoko osadzone, grube i dobrze owłosione. Wyprostowane skierowane delikatnie ku przodowi, pewnie stojące o delikatnie zaokrąglonych czubkach. 

Szyja:
Szyja husky jest średniej długości, łukowata. Noszona w pozycji wyprostowanej, aczkolwiek w kłusie wyciągnięta tak, że głowa wysunięta jest nieco do przodu. 

Tułów i linia górna:
Grzbiet:
Grzbiet mocny i równy, od kłębu do zadu prosty, średniej długości. 

Klatka piersiowa:
Klatka piersiowa głęboka, mocna ale nie przesadnie szeroka. Jej najgłębszy punkt znajduje się tuż za łokciem i  na jego wysokości.

Lędźwie:
Napięte o suchym umięśnieniu, węższe od klatki piersiowej i lekko wysklepione.

Zad:
Zad lekko opadający względem linii kręgosłupa. Brzuch trochę podkasany.  

Ogon:
Ogon u husky jest obficie owłosiony. Często ze względu na swój kształt nazywany jest lisią kitą. Osadzony tuż poniżej linii grzbietu. Noszony podczas pobudzenia lub gdy pies znajduje się w ruchu ponad linią grzbietu w kształcie sierpowatego łuku (nie może być mocno zakręcony nad grzbietem). W stanie spoczynku zwisa swobodnie. Długość włosa na ogonie jest średnia i jednakowa na wierzchu, spodzie i boku. 

Kończyny: 
Kończyny przednie:
W pozycji stojącej, widziane z przodu kończyny u husky są umiarkowanie rozstawione, równoległe i proste. Kość mocna, ale nie toporna. Długość kończyn od łokcia do podłoża przekracza nieznacznie odległość od łokcia do szczytu kłębu. 

Łopatki i ramiona:
Łopatka dobrze kątowana. Ramię nachylone nieco ku tyłowi od najbardziej wysuniętego do przodu punktu łopatki do łokcia. Mięśnie i więzadła, łączące łopatkę z klatką piersiową mocne i dobrze rozwinięte.

Łokcie:
Łokcie są przyległe do tułowia, nie powinny być ani odstające ani zbyt podsiebne. 

Nadgarstek i śródręcza:
Mocny, ale giętki. Śródręcza widziane z boku powinny być nieco ugięte. 

Kończyny tylne:
Kończyny tylne widziane w pozycji stojącej, widziane z tyłu są umiarkowanie rozstawione i równoległe. 

Udo:
Dobrze umięśnione 

Staw kolanowy:
Stawy husky są dobrze kątowane  

Staw skokowy:
Dobrze zaznaczony i wąski. Znajduje się blisko podłoża. 

Łapy:
Łapy są kształtu owalnego, średniej wielkości zwarte i dobrze owłosione pomiędzy palcami i opuszkami. Same opuszki są twarde i mocno wysklepione. Łapy w naturalnej pozie nie mogą być ani odstające, ani podsiebne.  

Chód:
Typowy chód husky jest pełny i wydajny. Pies jest szybki i lekki na nogach. W ringu powinien być wystawiany na luźnej smyczy, w umiarkowanie szybkim kłusie, pokazując dobry wykrok kończyn. Oglądany z przodu i z tyłu poruszający się kłusem husky, nie porusza się ruchem jednośladowym, lecz wraz z narastającą prędkością, kończyny stopniowo zbiegają się, aż do momentu kiedy opuszki opadają w jednej linii bezpośrednio wzdłuż linii środkowej. Kiedy odciski łap pokrywają się, kończyny przednie i tylne poruszają się prosto bez skręcania łokci i kolan na zewnątrz czy do wewnątrz.  W akcji nogi poruszają się równolegle a linia górna pozostaje napięta i prosta.  

Szata:
Szata jest podwójna, średniej długości i sprawia wrażenie gęstej, ale nigdy nie jest na tyle długa aby przesłonić sylwetkę psa. Podszycie jest miękkie i gęste. Wierzchnie włosy okrywowe są proste i dość gładko przylegające, nigdy nie są twarde i odstające od  tułowia.  
Maść szaty jest wielce zróżnicowana. Dopuszczalne są wszystkie kolory od czarnego do czysto białego. Różnorodność znaczeń na głowie jest częstym zjawiskiem, włączając w to imponujące wzory nie występujące u innych ras.  

Temperament 
Siberian Husky jest psem przyjacielskim i łagodnym, ale zarazem czujny i otwarty. Nie  posiada cech pożądanych u psa stróżującego, nie jest bowiem nadmiernie podejrzliwy w stosunku do obcych czy agresywny w stosunku do innych psów. U dorosłych psów można się często spodziewać natomiast pewnej dozy rezerwy i dumy.
Inteligencja, łagodność i entuzjastyc